စိတ္ထားတတ္ရင္ျမတ္တယ္
“ အား.. ကၽြတ္ကၽြတ္ ကၽြတ္ နာလိုက္တာ ေသပါၿပီ…”
အသံလာရာဘက္ကို က်မလွည့္ၾကည့္မိတယ္.. ေယာဂီ၀တ္စံုနဲ႔အဖြားအိုတေယာက္ သူမရဲ႕ေ၀ဒနာ ကို တစံုတေယာက္ေၾကာင့္ ထိခိုက္မိတဲ့အတြက္ လူၾကားထဲမ်က္ရည္၀ဲစြာ ခံစားေနရတာ က်မေတြ႔လိုက္ရ တယ္..
လိုအပ္တဲ့ စာအုပ္စာတမ္းေတြ၀ယ္ဖို႔ ၿမိဳ႕ထဲက စာအုပ္ဆိုင္ကို ထြက္လာရင္း လိုင္းကားက်ပ္က်ပ္ တစီးေပၚမွာ ၾကံဳေတြ႕ရတဲ့ ျမင္ကြင္းတခုပါ.....လိုင္းကားက မနက္ပိုင္း ရံုးတတ္ခ်ိန္ျဖစ္ေနတာမို႔ ငါးပိငါးခ်ဥ္ သိပ္ထားေလသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္ အသက္ေတာင္ ခက္ခက္ခဲခဲရွဴေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီလိုနာက်ည္း စြာခံစားေနရတဲ့ အသံကို လူတိုင္းနီးပါး သတိျပဳမိလိုက္ၾကတယ္.. ေယာဂီ၀တ္စံုနဲ႔ အဖြားရဲ႕ေျခေထာက္ကို ကားဘရိတ္အုပ္မႈေၾကာင့္ တစံုတေယာက္က တက္နင္းမိလိုက္ပံုရတယ္ ကံေကာင္းတာ တခုလို႔ပဲ ဆိုရေလမလား အခုလိုကားက်ပ္ေနခ်ိန္ မွာ အဖြားေနရာရထားတာပါပဲ.. ဒါမွမဟုတ္ တစံုတေယာက္က အဖြားအို အတြက္ ေနရာေပးထားေလသလား. က်မသတိျပဳမိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အဖြားကထိုင္ေနရာကေန မ်က္ရည္ေတြ ေတြေတြစီးက်ၿပီး ေ၀ဒနာတရပ္ကို ခံစားေနရၿပီေလ.. ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ဘတ္စ္ကားအခ်ိဳ႕ ခံုေနရာေတြဆိုတာက ေဘးႏွစ္ဘက္မွာ ခံုတန္းရွည္ႀကီး ထိုးေပးထားတာပါပဲ..အဲဒီေတာ့ ေနရာရလို႔ထိုင္ရ တဲ့သူေတြအတြက္ သက္ေသာင့္သက္သာ မရွိလွပါဘူး အေပၚကို အားျပဳၿပီးကိုင္ထားရသလို ကားဘရိတ္ အုပ္ခ်ိန္ လြင့္မသြားေအာင္ ေျခေထာက္ကလည္း ေထာက္ထားရပါေသးတယ္... အဖြားရဲ႕မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္က မတ္တပ္ရပ္စီးေနတဲ့ ခရီးသြားတေယာက္ ကားဘရိတ္ အုပ္ခ်ိန္မွာ ေျခေထာက္တက္နင္းမိ လိုက္ေပမယ့္ သူကိုယ္တိုင္ပဲ မသိေလသလား သိရက္နဲ႔မသိေယာင္ ေဆာင္လိုက္ေလသလား ဆိုတာ သူကိုယ္တိုင္ အသိဆံုးျဖစ္ေနမွာပါ....
“အဖြား ဘယ္နားနာသြားေသးလဲ ” အဖြားနဲ႔ေဘး တေစာင္းထိုးမွာ က်မမတ္တပ္ရပ္စီးရင္း ကရုဏာသက္စြာ ေမးလိုက္မိတယ္.. “အဖြားေျခေထာက္ေတာ္ေတာ္ နာသြားၿပီ သမီးရယ္.” ေျပာလည္းေျပာ ငိုလည္းငိုေနတဲ့ အဖြားရဲ႕ေျခေထာက္ကို ငံုံ႔ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ ျမင္မေကာင္းေအာင္ ပြန္းပဲ့ၿပီး ေသြးအရည္ၾကည္ေတြ စီးက်ေနတယ္.. ၿပီးေတာ့ အဖြားရဲ႕ေျခေထာက္က သာမန္ေျခေထာက္ ေတြနဲ႔မတူဘဲ ေဖာေယာင္ကုိင္းေနတာ သိသာလွတယ္...
“ ဘယ္ကိုသြားမွာလဲအဖြား ” ေမးလည္းေမးရင္း အဖြားရဲ႕ေဘးမွာေနရာ တေနရာရေတာ့ က်မ ၀င္ထိုင္လိုက္တယ္ ေ၀ဒနာႀကီးနဲ႔ အေဖာ္မပါဘဲ တေယာက္တည္းျဖစ္ေနတဲ့အဖြားကို က်မေနရာရေတာ့ သဒၵါေပါက္တာနဲ႔ စာအုပ္၀ယ္ဖို႔ စုထားတဲ့ဆီကေန ေငြတေထာင္က်ပ္ လွဴဒါန္းလိုက္တယ္ “ အဖြားအတြက္ သမီးလွဴတာပါ အဖြားလိုရာသံုးပါ ” အဖြားက က်မအတြက္ ဆုမြန္ေကာင္းေတြေတာင္းေပးၿပီး “ အဖြားမွာ ဆီးခ်ိဳ ေသြးခ်ိဳ ေရာဂါရွိတယ္သမီးရယ္ အခု အနာထပ္ရေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး ” ေျပာရင္း ငိုေနတဲ့အဖြားကို ေသခ်ာၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ အဖြားရဲ႕ခႏၶာကိုယ္တခုလံုးဟာ ေရာဂါေၾကာင့္ ေဖာေယာင္ေနတဲ့အျပင္ လက္ေတြမွာလည္း ဒဏ္ရာဗလပြနဲ႔ နာျခင္းဆိုတဲ့ ဒုကၡဆိုးကို က်ိတ္မွိတ္ခံစားေနရတာ ပင္ပန္းလြန္းေနပါတယ္.. အဖြားသြားရမယ့္ခရီးကို က်မလိုက္ပို႔ေပးခဲ့ခ်င္ေပမယ့္ ဘ၀ကေပးလာတဲ့ တာ၀န္ေတြ ထမ္းေဆာင္ရဦးမယ့္က်မအတြက္ စိတ္ကေနသာ ကူညီေစာင္မ ေပးခဲ့မိတယ္ “ အဖြားတေယာက္ ေဘးမသီ ရန္မခဘဲ လိုရာခရီး ေခ်ာေမာစြာသြားႏိုင္ပါေစ ” အဖြားကားေပၚကဆင္းသြားတာကိုၾကည့္ရင္း က်မစိတ္ရင္းနဲ႔ လွဴဒါန္းမိခဲ့တဲ့အလွဴအတြက္ ၾကည္ႏူးပီတိ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္…....
သူတပါး ဒုကၡေရာက္တာေတြ႔ရင္ မ်က္ႏွာမလႊဲ ကူညီေပးတတ္တာ က်မရဲ႕ စိတ္ရင္း ေစတနာတရပ္ပါ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္တဲ့ သူေဌး၊ သူၾကြယ္ စီးပြားေရးအသိုင္းအ၀ိုင္းက မဟုတ္ေပမယ့္ ရွိတာေလးကို ေပးေ၀လွဴဒါန္း ရတာ က်မရဲ႕ဗီဇတခုလို႔ ဆိုေလမလား…...
ဒီေန႔ေန႔လည္ သင္တန္းခ်ိန္ရွိေသးတာမုိ႔ မနက္ပိုင္း ဂိုက္ျပအၿပီး သင္တန္းခ်ိန္အမွီ ကတိုက္ကရိုက္ အိမ္ကထြက္လာခဲ့ရတယ္.. ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ေႏြရာသီေန႔လည္ခင္းက ေျပာျပစရာ မလိုေလာက္ေအာင္ ပူျပင္းလြန္း လွပါတယ္.. သင္တန္းခ်ိန္မွီေအာင္ ကသုတ္ကရုတ္ ထြက္လာခဲ့ရတာမို႔ ေဘးဘီ၀ဲယာကို သတိမမူမိဘဲ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ေဇာေခၽြးျပန္ၿပီး ဘားလမ္းရဲ႕ ဂံုးေက်ာ္တံတားႀကီးကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ေနခ်ိန္..
“ ဘုန္းဘုန္းတို႔က နယ္ကလာတာပါ အခုတည္းမယ့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို အသြားမွာ ဖိနပ္ျပတ္သြားလို႔ ဒကာမႀကီး တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး လွဴေပးပါ..” အေရွ႕တည့္တည့္မွ ဘုန္းဘုန္းႏွစ္ပါး အလွဴခံတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္… ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဘုန္းဘုန္းတပါးက ဖိနပ္ျပတ္ေလးကို စီးထားၿပီး ေဘးနားမွာအသာရပ္ေနတယ္ က်မလဲ သင္တန္းခ်ိန္ ေနာက္က်မွာမို႔ ဘုန္းဘုန္းတို႔ကို စကားျပန္မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘဲ မုန္႔ဖိုးေလး စုထားတဲ့ဆီကေန ၀ထၳဳေငြငါးရာလွဴဒါန္းခဲ့တယ္....... အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေငြငါးရာနဲ႔ဘုန္းဘုန္းဖိနပ္ ေကာင္းေကာင္းတရံ ၀ယ္မစီးႏိုင္ေပမယ့္ အေတာ္အသင့္ ဖိနပ္တရံကုိေတာ့ ၀ယ္စီးႏိုင္တာမို႔ က်မတတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး လွဴဒါန္းရင္း သင္တန္းဆီသို႔ အေျပးအလႊားေရာက္ခဲ့တယ္ က်မေရာက္ေတာ့ ဆရာမနဲ႔ေက်ာင္းသားေတြလည္း စံုေနၾကၿပီမို႔ စာသင္ၾကားျခင္း စခဲ့ၾကတယ္....
“ ဘုန္းဘုန္းတို႔က နယ္ကလာတာပါ အခုတည္းမယ့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို အသြားမွာ ဖိနပ္ျပတ္သြားလို႔ ဒကာမႀကီး တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး လွဴေပးပါ..” အေရွ႕တည့္တည့္မွ ဘုန္းဘုန္းႏွစ္ပါး အလွဴခံတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္… ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဘုန္းဘုန္းတပါးက ဖိနပ္ျပတ္ေလးကို စီးထားၿပီး ေဘးနားမွာအသာရပ္ေနတယ္ က်မလဲ သင္တန္းခ်ိန္ ေနာက္က်မွာမို႔ ဘုန္းဘုန္းတို႔ကို စကားျပန္မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘဲ မုန္႔ဖိုးေလး စုထားတဲ့ဆီကေန ၀ထၳဳေငြငါးရာလွဴဒါန္းခဲ့တယ္....... အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေငြငါးရာနဲ႔ဘုန္းဘုန္းဖိနပ္ ေကာင္းေကာင္းတရံ ၀ယ္မစီးႏိုင္ေပမယ့္ အေတာ္အသင့္ ဖိနပ္တရံကုိေတာ့ ၀ယ္စီးႏိုင္တာမို႔ က်မတတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး လွဴဒါန္းရင္း သင္တန္းဆီသို႔ အေျပးအလႊားေရာက္ခဲ့တယ္ က်မေရာက္ေတာ့ ဆရာမနဲ႔ေက်ာင္းသားေတြလည္း စံုေနၾကၿပီမို႔ စာသင္ၾကားျခင္း စခဲ့ၾကတယ္....
သင္တန္းၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အျပန္မွာ ေစာေစာက ဘုန္းဘုန္းႏွစ္ပါး အလွဴခံခဲ့တဲ့ေနရာကို ေရာက္ေတာ့ စကားစပ္မိရင္း ဘုန္းဘုန္းတို႔ကိုလွဴဒါန္းခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၀ုိင္းၿပီး ေထာပနာျပဳမႈကို က်မခံလိုက္ရတယ္ေလ.....သူငယ္ခ်င္းေတြ ခ်ီးက်ဴးလိုက္တာက “ နင္ေတာ့အလိမ္ ခံလိုက္ရၿပီတဲ့ ” က်မအရမ္းအံ့ၾသသြားတယ္.. “ဘာေၾကာင့္မ်ားပါလိမ့္” ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ဖိနပ္အျပတ္နဲ႔ ရပ္ေနတဲ့ ဘုန္းဘုန္းကို လွဴဒါန္းမိတာ ဘာေၾကာင့္မ်ား အလိမ္ခံလိုက္ရသလဲဆိုတာ ေသခ်ာ ေမးၾကည့္မိေတာ့မွ “အဲဒီဘုန္းဘုန္းႏွစ္ပါးက အဲဒီလိုလုပ္ၿပီး လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို အလွဴခံေနတာတဲ့”
က်မကိုယ္က်မ အံ့ၾသသင့္သြားတယ္.. သူတို႔ေျပာျပတဲ့ ဘုန္းဘုန္းႏွစ္ပါးပံုစံက က်မေစာေစာက ေတြ႔ခဲ့မိတဲ့ ဘုန္းဘုန္းႏွစ္ပါးပံုစံနဲ႔ တထပ္တည္းပါပဲ… ဒါဆိုသူတို႔လည္း အဲဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳး ႀကံဳခဲ့ရမယ္ ဆိုတာ ေမးစရာမလိုဘဲ သိလိုက္ရတယ္…
ဒါေပမယ့္ က်မလွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ အလွဴတခုအတြက္ က်မေစတနာ မပ်က္ခဲ့ပါဘူး .. စိတ္မကြက္ ခဲ့မိပါဘူး.. ကိုယ္လွဴလိုက္တဲ့အလွဴဟာ ကိုယ္ရဲ႕ေစတနာနဲ႔ပဲ ဆိုင္ပါတယ္ … ညေန ထမင္းစားခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့ ေဖေဖက မနက္အလုပ္သြားရင္း ဘုန္းဘုန္းႏွစ္ပါး ဖိနပ္ျပတ္တာေတြ႔လို႔ လွဴလိုက္တဲ့ အေၾကာင္း ထမင္းစားရင္းေျပာျပလာခ်ိန္မွာေတာ့ က်မေတာ္ေတာ္ မွင္သက္မိသြားတယ္.. တိုက္ဆိုင္ သြားတာပဲလား....က်မဘာကိုမွ ေစာဒကမတက္ ခ်င္ေတာ့ပါဘူး...
ေလာကမွာ အတုအေယာင္ေတြေၾကာင့္ စစ္မွန္တဲ့ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ႀကီး မညွိဳးႏြမ္းေစခ်င္ဘူး.. မပ်က္ပ်ယ္ေစခ်င္ဘူး......စိတ္ထားတတ္ရင္ မြန္ျမတ္လွတာမို႔ မည္သို႔ေသာအလွဴမ်ိဳးကိုမဆို က်မေနာက္တခါ ထပ္ႀကံဳခဲ့ဦးမယ္ဆိုရင္ ေစတနာသဒၵါတရား ထက္သန္စြာနဲ႔ လွဴဒါန္းေနဦးမွာပါ ..........
ျမင့္မုိရ္လွဳိင္
0 comments:
Post a Comment